- = پروازي ديگر = -

اولین وبلاگ تخصصی خلبانان نیروی هوایی - خاطرات - زندگی نامه - عکس - خلبانان شهید و مفقود الاثر - خلبانان قهرمان جنگ - تاریخ آغاز فعالیت : 6 دی 1383

 

اين عکسها....

 

عقاب آسمان ايران

كوبيده شده توسط گرز گران

لا شه هواپيمای عراقی سرنگون شده توسط عقابان آسمان ايران

به ياد مهرداد عاشق پرواز ميگ ۲۹ که مرا به گذشته های دور می برد 

  
نویسنده : خلبان شكاري ; ساعت ۱٢:٤٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/۳/۱


 

به اين عکسها خوب نگاه کنيد.....

اين عکسها توسط عکاسان عراقی گرفته شده است . می دانيد کجا ؟عمق خاک عراق

پروازعقابهای ايرانی بر فراز خاک عراق 

F 4 ايراني در حال بمباران مواضع عراق    هواپيماهاي F 5 ايراني در حال بمباران

  
نویسنده : خلبان شكاري ; ساعت ۱:٢۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٢/٢۸


 

Patch

 

Patch به معني وصله يا تكه مي باشد كه در اصطلاح به تكه پارچه اي گفته مي شود كه بر روي لباس پليس ها, آتش نشان ها, امداد گران نظامي ها و در كل بر روي لباسهاي فرم قرار مي گيرد و اطلاعات خاصي از قبيل پگان خدمتي ,محل خدمت , نوع انجام وظيفه و ... را نشان ميدهد. در نيروي هوايي خلبانها پچ ها را بر روي بازوي راست لباس پرواز يا به قسمت چپ سينه وصل مي نمايند . پچ هاي خلبانان به اين خاطر مورد استفاده قرار مي گيرد كه اولا باعث بالا رفتن روحيه خلبان مي شود و در ضمن زماني كه تعدادي از خلبانها در مكاني هستند مشخص شود كه هر خلباني با چه پرنده اي مي پرد.                                                                              

پچ ها ي خلبانها معمولا اطلاعاتي مانند زير را به نمايش مي گذارند :                                                           

1.      در دوران آموزش پرواز ,سال انجام دوره را مشخص مي كند. به عنوان مثال  7505 نمايانگر دوره پنجم در سال 75 مي باشد.

2.      نام پايگاه محل خدمت . به عنوان مثال پايگاه هوايي شيراز

3.      نوع هواپيمايي كه خلبان با آن پرواز مي كند. مثلا فانتوم

4.      نام گردان پروازي را نمايش مي دهد .

 

در اين قسمت توجه شما را به تعدادي پچ زيبا جلب مي كنم . لازم به ذكر است كه بدانيد : چون خلبانان ايراني كه در آمريكا دوره مي ديد ند , بعد از امريكايي ها از لحاظ نفرات بيشترين بودند و خوب به علت خوش ذوقي ايرانيان ,تعدادي از پچ ها توسط خلبانان ايراني تهيه مي شد كه از نوشته ها و اشكال ايراني بي نصيب نمي ماندند....

 F 5   گردان 43 شكاري     Iranian patch   

پچ خلبانان در آمريكا   به ياد ايران .... پچ خلبانان گردان شكاري تهرانپچ خلبانان اموزشي با طرح ايراني

  
نویسنده : خلبان شكاري ; ساعت ٤:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٢/٢٤


 

 سردي آواز غروب       

        بوي سكوت به عطر صدا پاشيد                                                         

                       تا پرواز بي پايان يك رويا                                                 

                                                       نشان بي كسي گردد                        

 

نمايي از شكار يك Mig 21توسط يك فانتوم ايراني

 

                                                 به ياد عقاب آسمان ايران 

                سرگرد جاويد الاثر خلبان مسعود اميری                     

                                    كه از تاريخ 12/7/1359 در خاك عراق جاودانه شد.

  

                      عشق است به آسمان پريدن ...    

 

قصه مرگ

                                        در دفتر خون

شنيدن دارد

سلاحي در كف شهيدي

معبري براي رسيدن

شهدي براي چشيدن

و سطر كوچكي براي فهميدن

اگر نشود اما نه بايد رفت

دست در دست ،بال در بال

تنگانگ

و اين منطق شهيد است .

 

 

با سپاس از بانوی آسمان جهت ارسال اين شعر

  
نویسنده : خلبان شكاري ; ساعت ٢:۳۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/٢/٢٢


 

 

در ميان پرده خون عشق را گلزار هاست                         

                      عاشقان را با جمال عشق بي چون كارها ست

عقل گويد شش جهت حد است و بيرون راه نيست                         

                       عشق گويد راه هست و رفته ام من بارها

 

 

به عنوان جوابيه....

 

 

سلام همرهان....همانطور كه در قسمت پيامها مي توانيد مشاهده كنيد . دوست بزرگواري  مطالبي مطرح نمودند كه بر خود واجب مي بينم كه در مورد آنها توضيحات شفاف و كاملي عرضه بدارم و اميدوارم كه اين دوست عزيز و ديگر بزرگواران با پاره اي از مسائل آشنا شوند و به مقوله پرواز شكاري  و جنگ با ديدگاه بهتري نگاه كنند ...                                                         

 

نخست خوشحالم از اينكه مي بينم هنوز خاطرات جنگ و مردان جنگاور ايران زمين براي ديگران اهميت دارد. سپس بايد گفته شود كه اين خاطرات من نيست و فقط آنها را باز گو كرده ام. بعد به اين نكته اشاره مي كنم كه ايشان قسمت اول خاطره را خوب مطالعه نكرده اند  چون در آن قسمت بيان شده بود كه جناب ياسيني با ديدن اتومبيل هاي شخصي روي پل از زدن پل منصرف مي شوند و ديگر همكاران نيز چنين كاري را انجام دادند و ماشين هاي غير نظامي را نزدند پس اينجا مشخص مي شود كه هدف كشتار مردم بي دفاع غير نظامي و آدم كشي نبوده است كه به خاطر آن عذاب وجدان گرفت و شب خوابهاي وحشتناك ديد و فكر نمي كنم در هيچ آيين و مرامي كشتار مردم بي دفاع يا اصلا قتل كار پسنديده اي باشد اما حالا كه اين امر به اشتباه بر شما مشتبه شده و مي خواهيد به عنوان يك روانشناس كار كارشناسي انجام دهيد لازم مي دانم كه مطالبي را متذكر شوم تا متوجه شويد آدم كشي خلبانان لذت بخش نيست.                                                       

دوست عزيز فرموديد كه اهل كشور كويت هستيد و فكر مي كنم به سني باشيد كه جنگ عراق و كويت را در خاطر داشته باشيد و حتما باز به خاطر داريد كه كويت دو ساعت بيشتر نتوانست مقاومت كند و اين در حالي بود كه مردم و نظاميان خرمشهر با  كمترين سلاح سنگيني 45 روز مقاومت كردند .اين مثال را آوردم تا بداني جنگ شوخي بردار نيست و در جنگ حلوا تقسيم نمي كنند يا به قولي سيزده بر و پيك نيك نيست . زماني كه خلبانان عراقي مردم بي دفاع آبادان و خرمشهر را كه با پاي پياده به سمت اهواز و ماهشهر مي رفتند را به رگبار مي بستند, زماني كه همان خلبانان به هواپيماي مسافربري هما در فرودگاه شيراز حمله كردند آيا اصولا خواب وحشتناكي وجود داشت ؟ زماني كه خلبانان عراقي در همان روزهاي آغازين جنگ به مناطق مسكوني ايران حمله مي كردند قلبي آزار نمي ديد؟ به قول خود عراقي ها جنگ آنها مقررات خاص خودشان را داشت مقرراتي كه به آنها  اجازه مي داد كه به كودكان و زنان بي دفاع حمله كنند , به آنها اجازه مي داد كه به روي خلباني كه با چتر پايين مي آيد و تا لحظاتي ديگر در چنگال آنها اسير خواهد شد آتش بگشايند و در هوا تكه تكه اش بكنند آنها مي توانستند كه خلبان اسيري را كه بر اساس قوانين بين الملي بايد تا پايان جنگ نگهداري شوند را به درخت ببندند و پاي ديگرش را به جيپ نظامي و......  بازم بگويم .... اما مطمئن باش بچه هاي ما چنين كاري را نكردند. در ادامه ثوجه شما را به ذكر سه خاطره جلب مي كنم كه اميدوارم در روشن شدم بحث كمك كند:     

 

 چندي پيش با يكي از تكاور هاي نيروي دريايي ارتش هم صحبت شده بودم  و خاطرات جنگ را مرور مي كرديم .ايشان در زمان اوايل جنگ در خرمشهر بودند و از نزديك شاهد درگيري ها بودند . صحبت در باره يكي از استاد تكاورها شد كه در خرمشهر شهيد شدند . ناوبان تكاور شهيد محمد مرادي كه از قديمي هاي نيروي دريايي بودند و خيلي از كلاه سبزهاي كنوني شاگرد اين استاد هستند. ايشان از تكاورهايي بودند كه دوره تكاوري را در انگليس گذرانده بودند .پس ايشان يكي از حرفه اي ها بودند كه در مهارت و ثخصص ايشان هيچ شكي نيست.  ايشان در دوره آموزش به شاگردانشان مي گفتند كه " پس از شليك هر گلوله توپ محل قبضه بايد عوض شود چون دشمن دقيقا همان مكان را مي زند. بايد به سمت چپ يا راست حركت كرد . " اما در زمان جنگ در خرمشهر ناوبان مرادي گلوله هاي توپ 106 را ( يك نوع توپ نظامي )  بدون تغيير محل شليك مي كرد ! آن دوست تكاور ما گفت به شهيد مرادي گفتيم : استاد شما كه در دوره آموزشي چيز ديگري مي گفتيد ؟! شهيد مرادي در جواب گفت كه : مگه نمي بيني گلوله بارونه ؟ مگه نمي بيني اين نا مردا با ناموس ما چه مي كنن ؟ مگه نمي بيني از روي سر و بدن بچه هاي ما با تانك رد ميشن ؟ پس شرايط جنگ يك شرايط عادي نيست ...                                            

 

خاطره دوم مربوط به سرهنگ خلبان شهيد حسين خلعتبري  است كه خودش مي گفت : اوايل جنگ من در پايگاه هوايي دزفول بودم يك روز بعد از بمباران شهر توسط هواپيما هاي  عراقي يك زن لر جنازه سوخته دخترش را جلوي من پرت كرد و گفت بي غيريت تو خلبان مايي و اجازه مي دي اون نا مردا اين بلا ها رو سر ما بيارن ؟! من گريه كردم و گفتم تو اولين پروازم به اولين شهري كه رسيدم با خاك يكسانش مي كنم . در اولين پرواز به عراق به شهر صفين كه رسيدم خواستم تصميم رو عملي كنم كه در ورودي شهر يك مدرسه بود .ناگهان چهره آن دختر و مادرش جلوي چشمانم آمد و گفتم اگر من چنين كاري بكنم چه فرقي با آن خلبان عراقي دارم؟؟؟ بعد از آن كه كلي بد و بيراه نثار دشمن كردم به سراغ اهداف نظامي رفتم...                                         

خاطره آخر مربوط به يكي ديگر از خلبانان پاك باخته ايران است كه ايشان هم به جرگه شهدا پيوستند سرهنگ جانباز خلبان محمد رضا جا نفشان  مي گفت : در يكي از پرواز ها به  شهرهاي عراق كه ساختمانهاي بلندي داشت در بالكن يكي از ساختمانها كودكي ايستاده  بود ,مادرش با شنيدن صداي هواپيماها به سرعت دويد و كودكش را در آغوش كشيد . اين صحنه تاثير بسياري بر من گذاشت.                                                                                                             

 

آري دوست عزيز ...  جنگ , جنگ است و در آن حلوا تقسيم نمي كنند . كشتن و كشته شدن دارد. خلبانان هم انسان هستند و به تبع آن دل دارند. همچنين احساس و عواطف اما وقتي مسئله ناموس و شرف يك ملت در ميان باشد ديگر جايي براي احساسات وجود نخواهد داشت . منطق حكم مي كند كه اگر نكشي كشته مي شوي .اين يكي از اصول جنگ است. از طرف ديگر وظيفه نظامي حكم مي كند كه براي حفظ جان و مال و ناموس مملكت از جان خويش گذشت چه رسد به جان ديگران  همچنين ياد آوري مي كنم كه بهترين دفاع حمله است....                                                     نمي دانم پاسخ پرسشهايت را گرفتي يا خير ولي در هر صورت خيلي از مسائل هستند كه براي دركشان بايد در موقعيت آنها قرار گرفت و با گوشت و پوست و استخوان آنها را لمس نمود و به قول معروف :                                                                                                        

زليخا گفتن و يوسف شنيدن     شنيدن كي بود مانند ديدن

 

  
نویسنده : خلبان شكاري ; ساعت ٧:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٢/۱٩


 

بيا عاشقی را رعايت کنيم     ز ياران عاشق حکايت کنيم

 

آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا ؟

عکسهای تعدادی از خلبانان و سربازان شهيد نيروی هوايی که از سال ۱۳۵۹ در عراق به صورت مفقود الاثر بودند و پيکر پاکشان در تيرماه ۱۳۸۱ به آغوش ميهن بازگشت

 

اسطوره بی بال پريدن ماييم      پروانه بی پريم و بی پرواييم

  
نویسنده : خلبان شكاري ; ساعت ٢:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٢/۱٧


 

  
نویسنده : خلبان شكاري ; ساعت ۱:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٢/۱٧


 

گوشه هايي از خاطرات امير سرلشكر خلبان سيد عليرضا ياسيني

 

شهيد ياسيني با درجه ستوان دومي               شهيد ياسيني نفر وسط

                                      سرلشكر ياسيني

 
 
سيد عليرضا يا سيني در فروردين ماه سال 1330 در شهرستان آبادان به دنيا آمد و چهل و سه سال بعد در حالي كه مسئوليت معاونت هماهنگ کننده نيروی هوايی ارتش جمهوري اسلامي ايران بر عهده داشت در مورخه 73,10,15 در يك سانحه هوايي در نزديكي اصفهان , به همراه فرمانده نيروي هوايي ; سرلشكر شهيد منصور ستاري و تني چند از فرماندهان عاليرتبه نيروي هوايي . به درجه رفيع شهادت نايل آمد. وي در سال  1348 به نيروي هوايي وارد شد . همانند ديگر خلبانان پس از طي مقدمات پرواز در ايران به آمريكا اعزام شد و بعد از گذراندن موفقيت آميز دوره هاي پرواز با سربلندي به ايران بازگشت و به عنوان خلبان شكاري اف 4 مشغول به خدمت شد. با شروع جنگ به عنوان يك خلبان شجاع و با تجربه وارد جرگه مدافعان آسمان ايران شد . وي بارها و بارها با به پرواز در آوردن پرنده آهنين بال خود سايه امنيت را بر آسمان ايران بر قرار نمود. با  اينكه 3مرتبه اقدام به Eject  كرده بود و از تبار جانبازان به حساب مي آمد ولي به پرواز هاي جنگي خويش ادامه مي داد. ايشان از خلباناني بودند كه به همراه بزرگاني چون سرهنگ خلبان شهيد خلعتبري, سرگرد خلبان شهيد طالب مهر, سرگرد خلبان شهيد اكرادي ,سرهنگ خلبان شهيد دوران در هفتم آذر59 نيروي دريايي عراق را نابود كردند. كسي كه استاد خلبان بود و با هواپيماهاي ديگر مثل   , MIG 29 وF 5 هم پرواز مي كرد ولي هواپيماي محبوبش فانتوم بود. از مسوليت هاي ايشان مي توان به موارد زير اشاره نمود :

1.     افسر خلبان كابين جلو هواپيماي اف چهار در پايگاه ششم شكاري بوشهر

2.     افسر هماهنگ كننده آموزش خلبانان ايراني در پاكستان

3.     فرمانده عمليات پايگاه سوم شكاري همدان

4.     فرمانده پايگاه سوم شكاري همدان

5.     فرمانده پايگاه دهم شكاري چاه بهار

6.     فرمانده پايگاه هفتم شكاري شيراز

7.     معاونت هماهنگ كننده نيروي هوايي

لازم به ذكر است كه ايشان پس از تيمسار محققي بيشترين ساعت پرواز را با فانتوم دارند. همچنين پايگاه ششم شكاري بوشهر به نام اين بزرگوار مزين شده است. در ادامه توجه شما را به خاطراتي از اين بزرگوار كه توسط يكي از  خلبانان هم پروازش نقل شده است جلب مي نمايم.

 
يك هفته از حمله عراق به ميهن اسلاميمان مي گذشت . در آن يك هفته , ما با انجام چندين ماموريت موفقيت آميز , آنچه در دوران آموزشي ياد گرفته بوديم , به صورت عملي تجربه مي كرديم , ولي خيلي چيزها كه زمان آموزشي آموخته بوديم , در جنگ قابل پياده كردن نبود. بر عكس , در شرايط مختلف , مواردي را تجربه كرده بوديم كه در آموزش به آن اشاره اي نشده بود.
روز ششم مهر ماه 59 , ماموريتي به ما محول شد . در اين ماموريت چهار هواپيماي « اف ـ 4 » براي بمباران پل « الكوت » در برنامه قرار گرفته بودند. اين بار نيز من كابين عقب هواپيماي جناب سروان ياسيني بودم و شش تن ديگر از خلبانان با ما هم پرواز بودند.
طبق اطلاعات رسيده , اين پل براي دشمن جنبه حياتي داشت و انهدام آن موجب قطع پشتيباني نيروهاي دشمن در منطقه جنوب مي شد. در حقيقت , پل در شهر الكوت واقع شده بود كه جنوب عراق را با شمال آن مرتبط مي كرد. به هر حال بعد از انجام توجيه با هواپيماهايي كه به انواع بمب مجهز شده بودند , به پرواز در آمديم . در حالي كه يكي يكي شهرهاي كوچك و بزرگ خود را پشت سر مي گذاشتيم از بالاي اروند رود هم گذشتيم و ارتفاع خود را كم كرديم تا از ديد رادارهاي دشمن پنهان باشيم . وقتي كه نزديك جزيره مجنون رسيديم آرايش خود را تغيير داده , به سوي هدف پيش مي رفتيم كه ناگهان تعداد سي چهل دستگاه لودر و بولدوز را در حال ساختن خاكريز مشاهده كرديم . جناب ياسيني را صدا زدم و گفتم :
آقا رضا! اينها را مورد هدف قرار بدهيم
نه آقا مسعود! البته اهميت انهدام اينها كمتر از پل نيست , ولي الان بايد سر وقت پل بريم !
در جوابش گفتم :
براي فردا هم هدف جديدي پيدا كرديم !
چون بيشتر پروازهاي برون مرزي داوطلبانه انجام مي شد. اگر هدف مهمي را در طول مسير مشاهده مي كرديم مي زديم . لذا نه تنها از مركز مورد بازخواست قرار نمي گرفتيم كه چرا طبق برنامه عمل نكرديم ; بلكه خوشحال هم مي شدند.
ما با سرعت مافوق صوت در خاك عراق به سوي هدف به پيش مي تاختيم , با نزديك شدن به شهر الكوت يك بار ديگر زمان پرواز و سرعت را محاسبه كردم و گفتم :
آقا رضا! دو ثانيه ديگر بالاي هدف هستيم .
الان اوج مي گيرم .
هنوز ثانيه اي نگذشته بود كه پل الكوت نمايان شد و جناب ياسيني در حال افزايش ارتفاع بود كه بتواند با شيرجه اي مناسب بمبها را روي پل رها سازد , كه يك باره صدا زد :
مسعود! تعدادي از مردم غيرنظامي در حال عبور از روي پل هستند , يك گردشي انجام مي دهيم تا روي پل خلوت شود.
با اين حرف او , بقيه هواپيماها هم گردشي بيضي شكل روي الكوت انجام دادند و دوباره روي پل قرار گرفتيم . هنوز روي پل مملو از جمعيت بود كه رضا دوباره ادامه داد و گفت :
معطل شدن در اينجا خطرناك است , برويم هدفي را كه در سر راه ديديم بزنيم .
بقيه خلبانها هم موافقتشان را از پشت راديو اعلام كردند و هر چهار فروند بال در بال هم به سوي جزيره مجنون تغير مسير داديم . چند لحظه بعد , همگي بالاي سر لودر و بلدوزرهايي كه براي توپخانه عراق خاكريز احداث مي كردند , قرار گرفتيم . بمب هايمان را روي سر آنها رها كرده و به پايگاه برگشتيم , در حالي كه همگي از ته دل خوشحال بوديم كه انسان بي گناهي را مورد هدف قرار نداده ايم .

ماموريتي ديگر
در يك صبح پاييزي سال اول جنگ , عقربه هاي ساعت , حدود 7 را نشان مي داد . هنوز دقايقي از ورودم به گردان نگذشته بود كه برنامه پروازي , اعلا م شد . چهار فروند هواپيماي « اف ـ 4 » در يك دسته پروازي به رهبري جناب محققي در برنامه قرار گرفته بودند.
در اين ماموريت , من ناوبر و خلبان كابين عقب هواپيماي شماره 2 , (هواپيماي جناب ياسيني ) بودم . ساعت 8 صبح به اتاق توجيه رفتيم , در آنجا مسير رفت و برگشت و ارتفاع پرواز در طول مسير تعيين شد و توسط ليدر دسته گفته شد كه هدف , تانكرهاي سوخت رسان وسايل موتوري دشمن است كه از طريق مرز كويت آورده و در منطقه اي به نام « صفان » نزديك يك قهوه خانه در زير نخلها استتار كرده اند كه براحتي هم قابل شناسايي نيست , بايد نزديك هدف ارتفاع را كم كنيم تا به وضوح قابل شناسايي باشد. ما بعد از توجيه , اتاق را ترك كرده و به سوي پرنده هاي آهنين خود حركت كرديم . در مسير با رضا صحبت مي كردم كه در بين صحبت گفت :
آقا مسعود! ناراحت كه نيستي , با من هم پرواز مي شوي !
راستش را بخواهي از خدا مه كه هميشه با شما هم پرواز شوم .
شما مي دانيد , اگر هواپيما عيب بياورد , من پرواز را لغو نمي كنم .
به همين دليل است كه دوست دارم با شما پرواز كنم .
شهيد ياسيني از جمله كساني بود كه اگر هواپيما عيبي به غير از موتور و هيدروليك مي آورد پرواز را لغو نمي كرد.
هنوز به سر باند پروازي نرسيده بوديم كه دو فروند از چهار فروند عيب آوردند و به آشيانه برگشتند.
فقط هواپيماي شماره يك (جناب محققي ) و شماره دو (جناب ياسيني ) به هوا برخاستند. در آسمان گردشي كرده و از روي خليج فارس پرواز را ادامه داديم و آنگاه از نزديك مرز كويت (جزيره بوبيان ) حركت كرده و از غرب فاو به هدف نزديك مي شديم .
نزديك ظهور بود و لكه هاي ابر پراكنده در هوا به چشم مي خورد. خورشيد از پس اين لكه هاي ابر حالت زيبايي پيدا كرده بود و ما غرق تماشاي اين طبيعت زيبا بوديم . چون اطلاع داده بودند كه در آن منطقه پدافند ضدهوايي نيست , ما زياد دقت نمي كرديم كه يك لحظه شليك ضدهوايي به طرفمان شروع شد. ليدر دسته (جناب محققي ) خيلي حساس بود. با ديدن اين صحنه خيلي ناراحت شد و گفت :
شماره 2 من دور مي زنم . با اين ضد هوايي كار دارم .
رضا هم در جوابش گفت :
من هم يك گردشي انجام مي دهم تا بال در بال هم بريم .
جناب محققي برگشت و يك رگبار با مسلسل هواپيما به سوي اين ضد هوايي خالي كرد , به طوري كه خدمه و تكه هايي از توپ ضدهوايي به هوا پرتاب شدند. سپس برگشتيم و راهمان را ادامه داديم . وقتي كه به نزديك هدف رسيديم , ارتفاع را كم كرديم تا لاي نخلها را جست و جو كنيم . دو ثانيه نگذشته بود كه شماره يك گفت :
شماره 2 هدف زير اين نخلهاست .
ما هم به دقت نگاه كرديم , ديديم حدود 40 دستگاه كاميون حامل سوخت , نزديك قهوه خانه به رديف قرار گرفته اند. بعد از شماره يك , ارتفاع مناسب را گرفته و به سوي هدف شيرجه زديم و بمبها را رها كرديم . در چشم به هم زدني آنجا را به جهنمي تبديل كرديم . پس از بمباران آنچنان حجم دود و آتش منطقه را فرا گرفته بود كه مجبور شديم سريع گردش كرده و از آنجا دور شويم تا دود ناشي از سوختن تانكرها ما را با مشكل مواجه نكند. پس از انجام يك ماموريت موفق ديگر سالم به پايگاه برگشتيم , وقتي از هواپيما پياده شديم , گفتم :
آقا رضا! من مي دانستم كه اگر با شما باشم دست خالي بر نمي گردم .
با خنده گفت :
مسعود! هندوانه زير بغلم نگذار , همه كارها دست خداست , ما چه كاره هستيم .
اين در حالي بود كه دو روز بعد رسانه ها اعلام كردند هنوز عراق با كمك كويت نتوانسته است آتش آن منطقه را مهار كند.

برگرفته از پروازهاي من و رضا
خاطرات سرهنگ خلبان مسعود اقدام



 

 

  
نویسنده : خلبان شكاري ; ساعت ۱٢:۱۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/٢/۱٤


 

به ياد يكي ديگر از عقابان تيز پرواز آسمان ايران

پرواز تا ...

 سرگرد خلبان شهيد کاظم ظريف خادم

عضو گروه اكروجت تاج طلايي

 

                      

 3 مهر  1359

به هنگام بازگشت نزديک يکی از پاسگاه های مرزی عراق به کوه برخورد کرد

 

  
نویسنده : خلبان شكاري ; ساعت ۱:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/٢/۱٢


 

به ياد هوانيروز قهرمان که در صحنه پيکار جانانه درخشيد

 

به ياد خلبانان دلير هوانيروز

 

 

  
نویسنده : خلبان شكاري ; ساعت ۱٠:٠٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/٢/٩


 

Vertigo  

اين بار در مورد يكي از مشكلات پرواز سخن مي رانم كه گريبان گير خيلي از خلبانان بخصوص خلبانان شكاري مي شود و بسيار خطرناك و مرگ آفرين بوده است .

  Vertigo به معني سرگيجه داشتن و عدم تعادل فيزيكي مي باشد كه بر اثر حركات سريع و چرخشهاي ناشي از پرواز ( معمولا در بين خلبانان شكاري ديده مي شود ) مايعي كه با حركتش در گوش دا خلي و برخوردش به سه حس گر تاجي - شعاعي وظيفه بر قراري حس تعادل را بر عهده دارد جابجا شده و براي زمان كوتاهي كارايي خود را از دست مي دهد .  بر اين اساس خلبان ا حساس تعادل خود را از دست ميدهد كه نكته خطر ناك اينجاست...... خلبان در اين حالت كه به گيج شدن در پرواز معروف است افق را گم كرده و قابليت هدايت هواپيما در وضعيت متعادل را ندارد . به عنوان مثال خلبان دقيقا در حا لت افقي قرار دارد -----  در حالي كه فكر ميكند در با حالت اريب  /   پرواز مي كند .اين امر در پروازهاي ارتفاع كم و شب بسيار بسيار خطرناك است چرا كه كمترين انحراف از مسير پرواز جبران نا پذ ير است . همچنين در پرواز شب كه همه جا تاريك است و ديد خلبان بسيار محدود و زمين و آسمان به يك رنگ و غير قابل تشخيص است خلبان زمين يا در يا را با آسمان ا شتباه گرفته و به حركت مرگ آور دست مي زند . اما براي جلوگيري از اين مشكل استفاده از نمايشگر افق سنج مصنوعي پيشنهاد مي شود كه جهت صحيح را نشان مي دهد و خلبان بايد به آن اعتماد كند هر چند كاريست بسيار مشكل...                               

  

In Memory of two Brave Iranian Air Force Pilots

 

استاد خلبان سرهنگ فريدون فاتح چهر

استاد خلبان سرهنگ فريدون فاتح چهر  1350  

 

سرگرد خلبان محمود امام

 سرگرد خلبان محمود امام

 

Lost Them in the Line of Duty

Busher   19 August 1979  

 Crash For Vertigo Position

  
نویسنده : خلبان شكاري ; ساعت ٤:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٢/۸


 

كجا يند مردان بي ادعا ؟!

خلبان شهيد سرهنگ غفور جدي 

به ياد استاد خلبان شهيد سرهنگ غفور جدي اردبيلي   

 

تاريخ تولد  :  بهمن  1324 اردبيل

تاريخ استخدام در نيروي هوايي  : 1346

تاريخ تكميل دوره خلباني و دريافت گواهينامه پرواز : 1349

شروع به پرواز به عنوان خلبان شكاري F 4  فانتوم : 1349

تاريخ تكميل دوره امنيت زميني پرواز در آمريكا :    (فوق ليسانس ) 1356

آخرين يگان خد متي : گردان 61 شكاري پايگاه هوايي بوشهر

آخرين سمت : استاد خلبان

آخرين پرواز : هفدهم آبان 1359 جاده آبادان -  ماهشهر

نحوه شهادت : پس از انهدام موفقيت آميز هدف به هنگام بازگشت مورد اصابت موشك قرار گرفته كه ناچار اقدام به  Eject   كردند اما متاسفانه عمل جدا سازي خلبان از صندلي صورت نگرفته و ايشان با صندلي به زمين برخورد مي كنند ....

 

روانش شاد باد  

 

 

  
نویسنده : خلبان شكاري ; ساعت ٤:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٢/٦


 

Eject  !

 

پيشكش به خلباناني كه فرصت Eject  پيدا نكردند

 

Eject !تمرين Eject

از آنجا كه همواره ارزش يك خلبان بيش از يك هواپيما است لذا حفظ جان خلبان نيز امر مهمي به حساب مي آيد . خروج اضطراري  خلبان از كابين هواپيماي آسيب ديده اش  امريست بين بد و بد تر كه خلبان بد را انتخاب مي كند حالت بدن در خروج از هواپيما بايد طوري باشد كه كمترين آسيب به آن برسد . يعني پاهاي خلبان روي پدالها نباشد  و دستها نيز جمع شده باشند. حال با كشيدن دستگيره اي  در زماني كمتر از 3 ثانيه خلبان به همراه صندلي هواپيما با زاويه اي رو به عقب تا ارتفاع حدود 70 متر به بالا پرتاب مي شود كه نيروي رانش اين پرتاب بوسيله راكتهايي كه زير صندلي قرار گرفته تا مين مي شود. پس از خروج خلبان همراه با با صندلي از هواپيما  صندلي از خلبان جدا شده  و چتر نجات خلبان باز  مي شود كه اين امر هم به صورت خودكار و هم به صورت دستي قابل تنظيم است. در كيف مخصوصي كه به جعبه نجات معروف است وسايل مورد نياز براي فرود در دريا و خشكي و كوهستان آماده است كه از آن جمله مي توان به موارد زير اشاره نمود : جعبه كمك هاي اوليه   قرص براي شيرين كردن و تصفيه آب  راديو و بي سيم پماد ضد حشرات پماد ضد آفتاب زدگي الكل جامد براي درست كردن آتش  وسايل ماهيگيري كتابچه راهنماي گياهان و جانوران سمي آيينه براي علامت دادن و...

 

حالت بدن خلبان براي Eject  

 

 باز شدن چتر بعد از Eject

 

  
نویسنده : خلبان شكاري ; ساعت ۱٢:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/٢/۳


 

همه مرغان هم آواز پراکنده شدند       آه از اين باد بال خيز که زد در چمنم

همدان 1355

  
نویسنده : خلبان شكاري ; ساعت ٢:۱٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/٢/٢